அமெரிக்க அரசியலில் வோல்ஸ்ட்ரீட் போராட்டத்தின் வகிபாகம்

அமெரிக்காவின் Wall Street இல் அரசுக்கெதிரான ஆர்ப்பாட்டம் நடக்குதாமே. ஆர்ப்பாட்டத்தை விடுங்க, அது என்ன Wall Street? வித்தியாசமான பெயரா இருக்கே! அதுக்குப்பின்னாலயும் சுவாரஷ்யமான வரலாறு ஒன்று இருக்காம். பிரிட்டிஷ் மற்றும் சுதேச அமெரிக்கர்களின் தாக்குதலில் இருந்து தம்மைப் பாதுகாக்க டச்சு ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் 1653ம் ஆண்டு 12 தூண்களுடைய தடுப்புச்சுவரொன்றை நிறுவினார்களாம். தடுப்புச்சுவர் இடிக்கப்படும் வரை கிட்டத்தட்ட 32 ஆண்டுகள் அத்தடுப்புச்சுவர் உறுதியாகவே இருந்ததாம். பிறகு 1685ம் ஆண்டு தடுப்புச்சுவரை (Wall) இடித்து விட்டு அதே இடத்திலே வீதி (Street) அமைத்தார்களாம். அதிலிருந்து அதுக்கு Wall Street என்று பெயர் வந்ததாம்...

ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் Wall Street யை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தார்கள் தெரியுமா? அதன் கேந்திர முக்கியத்துவத்தைக் கருத்தில்கொண்டுதான். நியூயோர்க் நகரத்தின் வர்த்தக மையம்தான் இந்த வோல்ஸ்ட்ரீட். இங்குதான் நியூயோர்க்கின் பங்குப்பரிவர்த்தனை (Stock Exchange) இடம்பெறுகிறது. உலகில் மிகவும் பாரியளவிலான பங்குப்பரிவர்த்தனை நியூயோர்க்கின் பங்குச்சந்தையிலேயே இடம்பெறுகிறது. பங்குப்பரிவர்த்தனையில் ஈடுபடும் உலகின் முன்னணி நிறுவனங்களின் தலைமையகங்கள் கூட இங்குதான் உள்ளது. NASDAQ, New York Mercantile Exchange, New York Board of Trade (ICE Futures US) போன்ற நிறுவனங்களின் தலைமையகமும் இங்குதான் அமையப்பெற்றுள்ளது. அது மட்டுமல்லாமல் இது சுற்றுலாவுக்கும் பெயர்போன இடம்.

வேலை இன்மை, சமூக ஏற்றத்தாழ்வு அதிகரிப்பு , அமெரிக்க அரசியலில் தனியார் நிறுவனங்களின் அளவுக்கதிகமான தலையீடு என்பவற்றை எதிர்த்து கடந்த செப்டம்பர் 17ம் திகதி வோல்ஸ்ட்ரீட் போராட்டம் ஆரம்பமானது. வோல்ஸ்ட்ரீட் இல் ஆரம்பமான போராட்டம் இப்போது அமெரிக்காவின் பல நகரங்களுக்கும் பரவியுள்ளதோடு ஐரோப்பாவையும் ஆக்கிரமித்துள்ளது. தங்களது கருத்துக்களை சுதந்திரமாகத் தெரிவிக்கும் உரிமையை அமெரிக்கா அதன் அடிமட்ட மக்களுக்கு வழங்க மறுக்கிறது. ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபடும் மக்களைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்காக அரசாங்கம் பலப்பிரயோகத்தைப் பயன்படுத்துகிறது.

கடந்த வாரம் கலிபோர்னியாப் பல்கலைக்கழகத்தில் அமைதியாக ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்த பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் மீது அமெரிக்கப் பொலிசார் மிளகுத்தூள் கரைசலைத் தெளித்திருக்கிறார்கள். இச்சம்பவமானது சட்ட அமுலாக்கல் தொடர்பான வாதத்தை அமெரிக்க மக்களிடையே தோற்றுவித்துள்ளது. மாணவர்கள், சட்ட வல்லுனர்கள் போன்றோர் இச்செயலுக்கெதிராக தமது கடுமையான கண்டனத்தை வெளியிட்டுள்ளனர். கலிபோர்னியாப் பல்கலைக்கழகத்தில் இடம்பெற்ற இச்சம்பவம் Occupy Wall Street இயக்கத்துக்கு மிகுந்த பிரபல்யத்தையும் புதியதொரு திருப்புமுனையையும் கொடுத்துள்ளது.

நாட்டில் மாறிமாறி ஆட்சிபீடமேறும் அரசாங்கங்கள் எப்போதும் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் நலன்சார்ந்து செயற்படுவதையும், நாட்டு மக்கள் அனைவரையும் குறிப்பாக அடிமட்ட மக்களின் நலன் சார்ந்த எக்கொள்கைகளையும் அரசாங்கம் வகுப்பதில்லையென்பதையும் அமெரிக்காவின் அடிமட்ட மக்கள் நன்கு அறிந்தே வைத்திருந்தார்கள். ஆனால் அரசாங்கத்தின் இக்கொள்கைகளுக்கு எதிராக தமது கருத்துக்களை அமைதியான முறையில் வெளியிட மக்கள் சந்தர்ப்பமொன்றை எதிர்பார்த்துக் காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அவ்வாறான போராட்டமொன்றை எங்கே, எப்போது, எப்படி ஆரம்பிப்பது என்பதிலும் அதனை எவ்வாறு ஒன்றிணைப்பது என்பதிலும் அவர்களை ஒன்றிணைக்கக் கூடிய எந்தவொரு ஊடகமும் இருக்கவில்லை.

மத்திய கிழக்கில் தோன்றிய புரட்சியையடுத்து அவர்கள் பெற்றுக்கொண்ட வெற்றியை அவதானித்த அமெரிக்க மக்களுக்கு அப்புரட்சியின் வெற்றி உத்வேகத்தைக் கொடுத்தது. அது போன்றதொரு மாற்றம் தமக்கும் வேண்டுமென்று தற்போது போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார்கள். எகிப்திய மக்களைப் போன்று தாங்களும் அமைதியாக தமது கருத்துக்களைத் தெரிவிக்க வேண்டுமென்று அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். எகிப்தில் தோன்றிய அமைதியான புரட்சிக்கும் தம்முடைய புரட்சிக்குமிடையே ஒற்றுமை இருப்பதாகவும் அவர்கள் கருதுகிறார்கள். இதனை அவர்கள் Tahrir Square to Times Square (தஹ்ரீர் சதுக்கத்திலிருந்து டைம்ஸ் சதுக்கத்திற்கு) என வர்ணிப்பதன் மூலம் அறிந்து கொள்ளலாம்.  

அமெரிக்க மக்களின் இப்போராட்டம் சடுதியாக எதையும் சாதிக்காது விட்டாலும் இப்போராட்டமே வெற்றிதான். ஏனெனில், அமெரிக்க அரசின் கொள்கைகளுக்கு எதிராக தமது கருத்துக்களைத் தெரிவிக்க அந்நாட்டு மக்கள் ஒன்றிணைந்ததே முதல் வெற்றி. அநியாயமாக அடுத்த நாடுகளின் உள்விவகாரங்களில் அமெரிக்கா தலையிடுவதை அந்நாட்டு மக்கள் விரும்புவதில்லை. இருந்தும் நாட்டில் மாறிமாறி ஆட்சியைக்கைப்பற்றும் இரு அரசியல் கட்சிகளுக்கு ஆதரவளிப்பதைத் தவிர வேறு தெரிவு அவர்களுக்கு இதுவரை இருக்கவில்லை. ஏனெனில் அமெரிக்க வரலாற்றில் ஜனநாயக்கட்சி, குடியரசுக் கட்சி ஆகிய இரு கட்சிகளே மாறிமாறி ஆட்சியமைத்து வந்துள்ளன. அமெரிக்காவின் அடுத்த ஜனாதிபதித் தேர்தல் 2012ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் நடைபெற இருக்கிறது. அடுத்த ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கு முன்னதாக இப்போராட்டத்தை முழுமையாக தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வர முதலாளித்துவம் தன்னாலான அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொள்ளும். அடுத்த அமெரிக்க ஜனாதிபதித் தேர்தல் பிரச்சாரம் சூடுபிடிக்கும் வரை இப்போராட்டம் சுமூகமாகத் தொடர்ந்தால் வோல்ஸ்ட்ரீட்  இயக்கம் அமெரிக்க அரசியல் வரலாற்றில் பலம்மிக்க மூன்றாவது அணியாகத் தேர்தலைச் சந்திக்கும். அடிமட்ட மக்கள் அனைவரும் இம்மூன்றாம் அணியையே இத்தேர்தலில் ஆதரிப்பார்கள் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை. அத்தகைய நிலையில் அமெரிக்க அரசியல் வரலாற்றில் மாற்றமொன்று ஏற்படுவதை எதிர்பார்க்கலாம்.

அமெரிக்க மக்கள் மாற்றத்தையே விரும்புகிறார்கள். தற்போதைய ஜனாதிபதி ஒபாமா ஜனநாயக்கட்சியின் வேட்பாளாராக அறிவிக்கப்பட்டதும் மக்கள் அவரிடமிருந்து நிறையவே மாற்றத்தை எதிர்பார்த்தார்கள். அவரது தேர்தல் சுலோகம் கூட மாற்றம் பற்றியதாகவே இருந்தது. அமெரிக்க மக்களைப் போலவே ஏனைய நாட்டு மக்களும் அவரின் மூலம் அமெரிக்காவின் வெளியுறவுக்கொள்கையில் மாற்றத்தை எதிர்பார்த்தார்கள். ஆபிரிக்கத் தந்தைக்கும் அமெரிக்கத் தாய்க்கும் பிறந்த ஒபாமா ஆபிரிக்காவையும் ஏனைய நாடுகளையும் சுரண்டுவதற்கு எதிராகச் செயற்படுவார் என்றே பெரும்பாலானோர் நம்பினர். ஆனால், அதற்கு மாற்றமாக அவரும் ஏனைய ஜனாதிபதிகளைப் போலவே தனது அரசியல் திட்டங்களை வகுத்தார். சுருக்கமாகச் சொல்வதானால் அமெரிக்காவில் எந்தக்கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் அதன் வெளியுறவுக் கொள்கை எப்போதும் ஒன்றாகவே இருக்கும். அது போலவே அதன் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் அனைத்தும் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தை திருப்திப்படுத்துவதாகவே அமையும். அமெரிக்காவின் ஒவ்வொரு அரசியல் நகர்வுகளும் முதலாளித்துவ சக்திகளினாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அதிலும் குறிப்பாக யூதர்களுக்கு அமெரிக்க அரசியலில் குறிப்பிடத்தக்களவு செல்வாக்குண்டு. அவர்களின் பிடியிலிருந்து அமெரிக்க அரசியலை இலகுவில் மீட்டெடுக்க முடியாது. ஆனால் மக்கள் சக்தி ஒன்றுதிரட்டப்படும் போது அவர்களின் ஆழமான பிடி தளர வேண்டியது தவிர்க்க முடியாதது.

ஹாலிக் அல் - அர்ஷத்